strona główna
 
wersja do drukupoprzedni  index  następny

 
Sokół wędrowny
(Falco peregrinus)

Rodzina: Sokołowate

Długość ciała: 36-48 cm. Większy od pustułki o bardziej zwartej budowie, krótszym ogonie i szerszych u nasady a zaostrzonych na końcach skrzydłach. Wierzch ciała stalowoszary, spód gęsto prążkowany. Na głowie czarny kaptur z szerokimi wąsami na policzkach. Sokół wędrowny należy do najlepszych łowców. Potrafi schwytać ptaka w locie pikując na niego z dużej odległości i przechwycić ofiarę w powietrzu zanim spadnie na ziemię. Gatunek ten niemal zniknął z naszego kraju, a obecnie populacja powoli odradza się zasilana ptakami wyhodowanymi w niewoli.


 
Rozmieszczenie Gniazduje na zaledwie kilku stanowiskach
Występowanie Rozległe stare lasy, skaliste góry, kamieniołomy, miasta
Siedliska bory, skały i turnie, zabudowa miejska
Liczebność Skrajnie nieliczny ptak lęgowy
Gniazdo Zajmuje gniazdo innego ptaka, gniazduje na półce skalnej lub w niszy na budynku
Lęg 3-4 żółtawe lub beżowe, ciemno plamkowane jaja. Wysiadywanie: 29-32 dni. Młode opuszczają gniazdo po 35-42 dniach
Pokarm Głównie ptaki, aż do wielkości czapli
Wędrówki Wędro wny. Przylot: III-IV, odlot: IX-XI. Bardzo nielicznie zimuje w kraju
Status ochronny
i zagrożenia
Gatunek chroniony, wymieniony w Polskiej czerwonej księdze zwierząt jako skrajnie zagrożony wyginięciem, i w Dyrektywie ptasiej
Linki http://www2.gazeta.pl/edukacja/1,28378,1024804.html - strona o sokole wędrownym Adama Wajraka
Audycje radiowe Po pierwsze: Nie dotykaj!
Wskazówki obserwacyjneWidujemy go tylko przypadkowo, choć prowadzony ostatnio program wsiedlania go do miast powoduje, że można go obserwować nawet w centrum Warszawy
tekst: prof. Tadeusz Stawarczyk; rysunki: Tomasz Cofta; głosy: Zdzisław Pałczyński
poprzednia strona główna następna