strona główna
 
wersja do drukupoprzedni  index  następny

 
Dzięcioł trójpalczasty
(Picoides tridactylus)

Rodzina: Dzieciołowate

Długość ciała: 21–25 cm

Ptak wielkości dzięcioła dużego, ale znacznie ciemniej ubarwiony i jako jedyny nasz dzięcioł ma w stopie tylko trzy palce. Na grzbiecie długa biała plama sięgająca do nasady ogona, skrzydła czarne, biało prążkowane na lotkach. Na głowie trzy czarne pasy, samiec ma żółtą czapeczkę, a samica białą, czarno kreskowaną. Pierś plamkowana, a boki brzucha pręgowane.

Dzięcioł ten jest silnie związany z występowaniem starych drzewostanów świerkowych obfitujących w martwe i obumierające drzewa.


 
Rozmieszczenie W północno–wschodniej części kraju zasiedla duże kompleksy leśne, takie jak: Puszcza Białowieska, Knyszyńska, Augustowska i Borecka. Na południu zasięg obejmuje Karpaty od Babiej Góry po Bieszczady
Występowanie Stare bory świerkowe i mieszane, a także wilgotne drzewostany liściaste z domieszką świerka
Siedliska bory, grądy, olsy, zadrzewienia, łęgi
Liczebność Bardzo nieliczny, lokalnie nieliczny ptak lęgowy, ok. 200 par
Gniazdo Wykuwa dziuplę w spróchniałych świerkach, zwykle na wysokości kilku metrów
Lęg 3–6 białych jaj. Wysiadywanie 12–14 dni. Młode opuszczają dziuple po 22–25 dniach, ale pozostają pod opieka rodziców jeszcze przez miesiąc
Pokarm Głównie chrząszcze i ich larwy żyjące pod i na korze świerków: korniki, kózki, ryjkowce itp.
Wędrówki Osiadły
Status ochronny
i zagrożenia
Gatunek chroniony, wymieniony w Polskiej czerwonej księdze zwierząt jako narażony na wyginięcie, i w Dyrektywie ptasiej, zagrożony utratą siedlisk poprzez usuwanie martwych i obumierających świerków
Wskazówki obserwacyjneZ wyjątkiem Puszczy Białowieskiej, wszędzie raczej trudny do napotkania
tekst: prof. Tadeusz Stawarczyk; rysunki: Tomasz Cofta; głosy: Zdzisław Pałczyński
poprzednia strona główna następna